Niedawno odwiedziłam pewien sklep. Pewien hipermarkecie. Błądziłam po sklepie i szukałam konkretnego produktu – skoroszytu czy terminarza. Moja koleżanka, która akurat się ze mną wybrała na zakupy, ciągnęła mnie w inny dział. Tak więc szykowały mi się nieprzewidziane. I chociaż nie mam problemów ze stwierdzeniem nie chcę lub nie interesuje mnie to, to w gruncie rzeczy chciałam obejrzeć nowe wystawy.Zajrzałyśmy do sektoru techniczno-elektornicznego. W samym wejściu wierciło się dwóch podrostków, którzy urządzali sobie wyścigi na jakiejś maszynie. Wówczas zobaczyłam zadowoloną Majkę spójrz, to te gry na Xbox 360, o którychci opowiadałam. Spojrzałam na nią. No te, przy których stoją ci chłopcy – stwierdziła. Najwidoczniej odczytała moje pytanie. Więc to to pudło to te sławne gry na Xbox 360. Podeszłam, żeby na nie popatrzeć. No gry, jak gry. Nie mają nic interesującego. Co w nich jest takie ciekawe? Spójrz – nagle usłyszałam – miałam już tego typu gry na Xbox 360 zanim jeszcze weszły do sklepów. Mama mi przywiozła, kiedy była na jakiejś konferencji. Widzisz, jak miała wolne, to wybrała się na przechadzkę po sklepach – skwitowała z uśmiechem. Już ci wierzę – z pewnością – pomyślałam…
lutego 04